Als moeder zijnde vind ik dit toch wel een enorme mijlpaal! De hele nacht lag ik te woelen,werd om het uur wakker en had kriebels in mijn buik…ja,ik was echt zenuwachtig!
Gistermorgen vond Pietrick het allemaal wel best,samen hadden we zijn rugzakje gevuld. Een banaan,bekertje drinken en voor de zekerheid een schone pamper. Vol trots nam Pietrick zijn stoere cars rugzakje op zijn rug (foto’s volgens nog!) en gingen we op de fiets richting de peuterschool. Toen we het schoolplein op liepen werd Pietrick al helemaal enthousiast,huppelende wijze kwam hij juf Tineke tegemoet. Jasje aan de kapstok,rugzakje in de bakken en Pietrick menge zich gelijk tussen de andere kindjes. Ik bleef achter met tranen in mijn ogen en moest alles even laten bezinken. Een tijdje keek ik toe hoe Pietrick al fijn aan het spelen was maar moest ik nu toch echt gaan. Ik kreeg een dikke knuffel en kus van Pietrick en tot strakjes! Ik ben boodschappen gaan doen,het avond eten voorbereid,de vloer gedweild en ook ging de telefoon regelmatig…hoe is het gegaan? De 2,5 uur was zomaar voorbij en toen ik Pietrick kwam ophalen zaten alle kindjes aan de tafeltjes te zingen,er was namelijk iemand jarig! Pietrick kreeg dus meteen al een zakje snoep mee…als ie dit vrijdag nou maar niet verwacht haha. Juf Tineke vertelde hoe goed het was gegaan en dat Pietrick een ontzettend vrolijk en lief mannetje is (dat wist ik natuurlijk al) en dat het zeker goed voor Pietrick zal zijn. Op de terug weg naar huis vertelde Pietrick wat ie allemaal had gedaan maar dat ie er wel moe van was geworden. Eenmaal thuis hebben we een stukje brood gegeten en viel Pietrick later als een blok in slaap.